Night of the Proms, Ahoy, 21-11-2008

Ondanks het slechte weer (storm en regen) vertrokken Pé, Gertjan en ik vol goede moed richting Rotterdam voor the Night of the Proms.
Na de gebruikelijke files en een liegende Tom Tom in de auto van Pé (hoe kun je linksaf slaan op de snelweg?) waren we rond 18.00 uur bij Ahoy.
In het restaurant genoten we van de overheerlijke saté met patat en na een paar biertjes in het Ahoy-café gingen we de zaal in.
We zaten op de bovenste rij van de 2e ring naast de man die de spotlight voor de solo-artiesten bedient. Hoger kun je niet komen in Ahoy!

We genoten van het orkest Il Novecento (o.a. een geweldige James Bond medley), het gospelkoor Angels of Harlem (niet helemaal onze stijl), het komische klassieke duo Igudesman & Joo (beetje flauw, maar toch wel grappig) en natuurlijk Live, Sinead O'Connor (Troy was voor mij het hoogtepunt van de avond), Midge Ure (Vienna), Simple Minds en Erik Mesie (Toontje Lager).
Erik Mesie en Midge Ure brachten een eerbetoon aan de onlangs overleden Richard Wright van Pink Floyd. Ze speelden (uiteraard met het orkest) een verrassend zeer goede uitvoering van het Pink Floyd nummer Hey you. Echt goed!

Dit was mijn 2e Night of the Proms en ook nu had ik af en toen weer het gevoel in een sekte beland te zijn. Vaste rituelen werden fanatiek meegedaan door het merendeel van het publiek en daar hou ik nooit zo van.
Tijdens het laatste nummer gingen we alvast de jassen halen en daardoor waren we vlot weg bij Ahoy.
Maar vlot weg bij Ahoy betekent nog niet dat je ook vlot thuis bent....
's Nachts wordt er veel aan de weg gewerkt en dat was ook nu het geval. Bovendien hagelde en sneeuwde het af en toe behoorlijk.

Gertjan had op de achterbank even zijn ogen dicht (het was al laat) en toen hij ze weer open deed reden we langs de vertrekhal van Schiphol. Hij begreep er niets van.
Maar de snelweg was volledig afgesloten en we moesten dus wel via Schiphol. De keuze was nog wel of we via de aankomst- of de vertrekhal moesten rijden. We kozen dus voor de vertrekhal (op vakantie gaan is altijd leuker dan terugkomen) en uiteindelijk kwamen we weer op de snelweg.

Daarmee was de ellende nog niet voorbij, want zoals altijd waren ze in de Coentunnel ook aan het werk en moest al het verkeer door 1 tunnelbuis. Waarom dat is weet ik niet, maar inde Zeeburgertunnel heb je dat probleem nooit.
Het begon steeds harder te sneeuwen, maar uiteindelijk stapte ik om 1.30 uur veilig in mijn bed. Om 7.00 uur ging de wekker weer, maar daar dacht ik toen nog even niet aan.